KUTU Bir kutu buldum… Açtım, 15.02.2008 YANINDA... Yanında yürüyor taşlarım Gözlerinde özgürlük, Yanına sokuluyor adımlarım. 20.02.2008↑ TUŞLAR… Bu piyano tuşları, Ben unutunca yaşımı, Onlar dolaştıkça etrafta ben kendimde boğulurum Karanlığımı anlar mı, 11.03.2008↑ KURAK Aşkının nefretini bana da içirmek istiyorsun 22.03.2008↑ ARSIZ Peşine düşen hırsızım, İşte! Buldum bir iyi, Arsız nankörlüğüm zorlar… 03.03.2008↑ SAKLANAMAM Ah… Ah… Sonra… Sevimli miyim? Anlayamam... 27.02.2008↑ BENCİL Sen misin yanındaki? 13.02.2008↑ TUTKU Fırtına ve kar... 18.02.2008↑ SÖZ VERDİM Söz verdim yarım gövdeme 1996↑ KİMSE DE YOKTU Güzel filmi, seyrettirdin HİS Eğer hissetmekse en iyi yaptığın şey, KÜÇÜK KIZ Çocuk gibi kalayım derken, BİLYECİK Etrafımda bir sürü bilyecik, NİLÜFER Filizlerim yeşerecek artık 07.09.2008↑ BIRAK! Güzel dalgalarını fazla görmeyeyim… 11.07.2008↑ GÜZEL, KÜÇÜK DÜNYAM... Tam yüreğimin olduğu yer...
Acıdı...
Acıttılar...
Çirkin bir yüz taktılar,
"Onun bu yüz" dediler,
"Şiirin"
Oysa şiir acıtmaz.
Acımaz! 19.09.2008↑ KAP(AL)I Yanlış zamanda açık kalmış ruh pencerem Şimdi, Sofamda beyazlar beklerken Fırtınaların ala boyadığı kapılarım Artık haricimde her şey affedilecek gibi, Ama ben… Nilüfer TUNÇ 23.09.2008↑ ELİNİN ZORU Diline bir kemik yap zor değil GİT, YUM Kanımın belleğini yutup sindiren 26.09.2008↑ SOLUK Az önce bir soluk aldın, 25.02.2008↑ AŞK Su, göğsümden çıktı 28.09.2008↑ BAHÇE Ağaçlar kınalanmış bugün
Ruhumun bahçesinde Otların yeşiline bir coşku, Misafirliğe bir bulut gelmiş ki En neşelisinden… Kedim konuşmayı sökmüş gezinirken Ne çok dolmuş zorunlu suskunluğundan Bakıştığı bütün aşkları, arkadaşları pencereden Yanı başında memnun şimdi Yeşilin en güzelinde yüzerken Bir alerji başlamış az önce Her renkte, her dokuda, her yerde Tatlı kaşıntıyı çocuklar geçirmiş Oynaya zıplaya çimlerde… Ne olur böyle kal bahçe… Böyle… 28.09.2008 ↑ TUZ Sakinleştirici sesi kısıldı
düşlerimin… Başımın üstünde şeffaf ağır bir yük Aldatıcı… Kimsenin haberi yok Öylesine güzel ki dilime dokunan tatlı Tadımlık… Dayanamayıp devam edince Uzun beynimi hiç eden tadı, dayanılmazlığını bile düşünemeyecek kadar Acı… Sonu var mı? Sır mı sonu? Gözlerimin altındaki küçük küçük tuz izleri, İşaretim olur mu? Belki sebeplidir… Belki… Kolaylaştırır cennete kabulümü… 28.09.2008 ↑ YAĞMUR Tanrı notalarını gelişigüzel serpiştirdiğinde Sanır mısın Kulağına her düştüğünde İçin de yıkandığı için 06.10.2008↑ UÇURUM Kelimeler uçuruma dizilip
07.10.2008 ↑ SUS İŞARETİ Acizliğim mi ezilen küstahlığımın altında
Yoksa küstahlığım mı aczimin? Bana oyun mu oynuyor yaratıklar Yoksa yaratık ben miyim? Soru işaretlerim virgüllerimin anası mı? Doğurup duruyor İçi boşalmış bir yalnızlığı… "Sus"ların içine gömülmüş Gerçeğimin içinde Anlaşılmayı dileniyorum Kimden? Farkındayım… 08.10.2008 ↑ ÇOCUK Bankın üzerine bıraktığı, Elindekine bakınca Baktı… Bankın üzerine bıraktığı Ter içinde döndü oyundan Oyunun tadı damağında Baktı… Taktı omzuna çocuk… Ah çocuk… 08.10.2008↑ DÜŞ İZİ DENGE Her şey yürüyüp gidiyor 13.10.2008 ↑
PORTRE Yüzümde… Çiçek olmalıydım oysa 23.10.2008↑
DENİZ YÜZ Aysız bir geceydi Sen geldin Sen geldin Güzelleştik…
YAŞ-LI AĞAÇ Koca bir çınar gibi 04.11.2008↑ ESİR Farkındalığın dışında BAKIŞ Yeter 10.11.2008↑
KOKU Geldin… 11.11.2008↑ KUYU Bir kuyu kazıyormuşum farkında olmadan Küçük parmağım dans etmeye başlayıp 28.11.2008↑ ZİNCİR Güneş doğdu, … ... ...
2.12.2008↑ NE GÜZEL DELİ OLMAK Ne güzel... Özgürlüğün avukatlığına soyunmuş gardiyanı, Ne güzel... Her ikram edildiğinde uçarcasına kaçtığım kibirle 8.12.2008↑ MUTLULUK Denizin üzerinde konuk
KİMLİK Takvimin yırtıkları her aralığa düştüğünde, 23.12.2008↑ "BEN" Parmaklarım eriyor… 25.12.2008↑ İNSAN İnsan’a bak… Sevebilirken, Sevebilirken, 04.01.2009↑
ÇIKMAYAN MÜREKKEP Ben okuyunca
Verilmiş sözler gibi kokuyor Kaleminden dökülenler... Noktaların kendine Virgüllerin bana verdiğin... Her damlası donuyor mürekkebinin Havada uçuşan güzel heykellere dönüşüyor Bir kelimemle Düşüyorlar... Parçaları dağılmış her yerde, Erimek bilmiyorlar... 06.01.2008↑ İKİ UCU TÖRPÜLENMEMİŞ MİZAÇSevinci son zerresine kadar emen bir uç, Yılları törpüledi, Yolum yarılandı, Çekmemiş bundan çoğu Bilseler… 14.01.2009↑
ÖZET Sınırları yoluma çıkanlarla değişen 16.01.2009↑
TOHUM Bir çiçek tohumu 19.01.2009↑ GÜZEL Gözler var… Güzellikleri… Her çirkinliğe bakıldığında yanında görünen 14.02.2009↑ ÇIKMAZ “Kibir” gökyüzünde Delik deşik diye kendisi Gökyüzünde gezerken Her köşede… Yeryüzünün en pis lekesi… 18.02.2009↑
KUMAŞ Bir kumaşa nasıl siner bütün mevsimler?
ZAMAN VE ÖLÜMLERİN Yorgunum…
RÜZGAR Camın ezgisiyle başlar Yaprağın semasıyla coşar Rüzgâr... Ağaç, Duasında Yaprağa vedasında Fedasında… 28.12.2009 İZİN Yine engelim çok Yazmak istiyorum ama... Nokta kimin? Virgül? Ya diğerleri? Ya o kelime, Bu kelime, Diğeri... Bırak şunları da... NET Bir susku yüzündendi Kabullenişim Farkettiğinde ellerim Güneş yüzünü odama tattırdı Gitti…
Bu başka başlangıç… “Denge” dedi ama elim, dilim Daha yeni diyebildi beynim… İnkâr yok Kabullenme yok Soru çok Cevap yok Denge bu… Bu kadar basit… Denge, Askı… PİYANO Her dokunuşumda içimdekilere Sesleri gömülüyor tuşlarına Her dokunuşumda tuşlarına Sırları dökülüyor yüreğimin Düğümleri görünüyor benliğimin Ah... Piyanom... Ömrümün sırdaşı... 28.01.2010 ? Her şeyde istediğini,
Her şeyde istemediğini bulabilir misin? Bir delilik atlatmak nedir bilir misin?
Her şeyin anlamını... Ve onları terkedebilmeyi...
Bir delilik atlatmak nedir, bilir misin? Duvardaki resmin içine girebilmeyi...
Acınası bir ululuk İçinde olabilmeyi...
Tüm dünyayı çözebilmeyi... Tüm dünyadan geçebilmeyi...
Bir delilik atlatmak nedir, bilir misin? 27.04.2010↑ AŞK-1 Durgunluğuna aldanmadığım bir güne nasıl gülümseyebilirim? ...↑ YÜZMEK Denizi izleyişimde 05.06.2010↑ BARDAK 05.06.2010 ↑ BORÇ Avucunda saklamadın 06.06.2010 ↑ DÜŞÜŞ Öldür devam et 22.06.2010↑ TERAZİ Ya asılmasaydı yüzüm, 29.06.2010↑ SON ÇIKIŞ Fanustan çıkışım son kez olsun… Parçalara bölünsün düşüncelerim, Kilitlenmeden bir dosta 11.07.2010↑ İKİDE SIFIR GERÇEK Kuru bir yaprak Kucağıma düştü… Bir el aldı yaprağı, Uzatmadı bana doğru… Bilmiyorum O yaprağa şimdi ne oldu… Bildiğim Bir tek onun gerçek olduğu... 16.07.2010↑ DOKUNUŞ Her şarkıda Nefesim sesim oldu Her dinlediğinde Kulağına kondu Kulağın titreşti Dokunuş oldu 17.07.2010↑
ROL ZİKZAK YANIK
TAMAM Herşey tamam sandım Birkaç eksik var yalnızca… Tamamlandım sandım ruh yanımda olunca Onu da yanımda sandım… Hayatta, O sandım Bu sandım Şu sandım… Yarım sandım Tam sandım… Herşey eksikmiş meğer İçinde fazlalığımın… Bütün eksiklerimi attım… Tamam şimdi ben yanım… 26.07.2010↑
TEŞEKKÜR Müzik… Kulağım… Kulağıma eşlik Gördüklerim Aralarındaki korkuluklara kör edişin için... Ağlayarak ölmelerimin ardından Gülümseyerek doğuşlarımın Çokluğu için Mucizelerinin... Teşekkür Edebildiğim için Teşekkür… 26.07.2010↑
OK Egoların tatmini için elverişli Duygulara köleyim… Sanrılarım bilinçli Ruhların derdindeyim… Sözden sorumluluk insan için Bilinsin isteyenim… İnsandan beklediğiniz insanlık Ne ettiniz ne istediniz? İçinizdeki kiri bulaştırmak sanki tek derdiniz Sanatın kalesi var sanan Gönüllülere sorarım Eğri oklarınızla neyi püskürtmek derdiniz? Büyüdü diye çocuklar Beyinlerini hapsettiniz… İlk özgürlük mutluluk bilmediniz… 27.07.2010↑
KIPIRTI Birer minik ışık gözler Yanıp sönen... Kıpırtı…
Yanına gidince Kıpırtı, Kuşlarımın geçişi Önlerinden… 29.07.2010↑
KAYIP Kalabalıkta kaybetti onu... O kaybettiği, yaşama nedeni... Kaybettiği, aslında onu ayakta tutabilecek tek şey... Sağına baktı yok. Soluna... Yok. Sadece gözlerini biraz daha yana çevirmesi gerekiyordu... "Yazık!" dedi bir başkası içinden... Aradığı duruyordu çünkü az ötede.O kadar yakındı ki inanamazsınız.Ama görmedi.Kalabalık kendi derdindeydi.Kimse gösteremezdi.Kendi görmesi gerekiyordu. 21 Ocak 2008↑ GÖNLÜN BAKIŞI Her şeyi değiştiren, gönlün bakışları… Gönlün bakışını değiştirmek için seçimler yapansa, akıl. Aklı bu yolda kullanabilmek için gereken, ruhun kuvveti. Ruha kuvvet verense yaptıklarımız ve yapmaktan kendimizi alıkoyduklarımız. Kasım 2007↑ DUA Yazmak ya da çizmek için, bomboş bir kâğıda bakmaya başlamak, tıpkı yaşamın içinde fark ederek ya da fark etmeden ettiğimiz dualar gibi… Yaşamın doğru, düzgün ve net çizgilerini çağıran dualar… Bizi nelerin bulacağından habersiz teslim olup, içimizdeki saflığı konuşturduğumuz anlar… Olacak her şeyin zemini… O boş kâğıda düşünerek bakmak, nasıl onun mutlaka dolacağına sebepse, edilen dua da, sonsuzluğa sebep… Yalvardıkça saflık, daha da saflaşır. Saflaştıkça vücutla bir olur, var eden tarafından daha da sevilir. Sevildikçe daha da korunur. Korundukça yaşam çizgisi doğrulur, ilerlemesi gereken yere doğru devam eder, bittiği sanıldığındaysa sonsuzluğa ulaşan, o olur... Kasım 2007↑ İNSAN Eğitim okulla ilgili midir?Eğitime ne gözle baktığımıza bağlı..Akıl ve Kalp yan yanaysa(Sevgi,şefkat,anlayış,duyarlılık, kendisini karşısındakinin yerine koyabilme gibi insanı insan yapan ve dünyayı yaşanılır bir hale getiren özellikler varsa) verilen eğitim çok güzel sonuçlar verir.Eğitimi bunlarla birlikte düşünmek gerekir. EN GÜZEL SAVAŞ İnsanoğlu gariptir…Bir kısmı gerçek hayatın içinde,hem başkalarını hem kendisini zehirler.Konuşmalarıyla, ortaya çıkardığı kin ve kavgalarıyla…Durup havayı nasıl soluyabildiklerini ve kalplerinin o güzel ritmle kıpkırmızı sıvıyı vücutlarına nasıl gönderdiğini unuturlar ve kıskançlıklarıyla,yetinmeyen hırslarıyla,akıllarına gelen tüm şeytanlıklara bir “dur!” demeden tek tek, başkalarının içlerini acıtırlar… İNSAN (2) Bazı şeyleri düşünmeye zaman bulabiliyorsak“gerçek bir insan” vasfına erişebiliriz…Kendimizi sorgulayabiliyorsak…”Şuna ne söylesem de kendini kötü hissetse, ben de kendimi böylece daha iyi ve ondan üstün hissetsem?” diyerek ve bunu uygulayarak yaşayan insanlar tanıyoruz.Karşısındaki kişinin en küçük bir eksiğini yakaladığında içinden coşup sevinen ve bunu bir an önce kullanmak için sabırsızlanan insanlar…Ve bu yaptıklarının kendilerini küçülttüğünden haberi bile olamayacak kadar kör insanlar…Yaptığı işin, bir kerecik yaşadığı ve kısacık olan hayatının, güzel şeyler sığdırabilmek için nasıl bir fırsat olduğunu, hiç düşünmemiş olan insanlar…Bir kelimenin neler yıkabileceğini ve neler yapabileceğini düşünmeden konuşan,konuşan insanlar…Sabredip, elinden geleni yaptıktan sonra, hayatın daha neler getireceğini düşünmeden ve inanmadan, sabırsızca kadere ve yaşadığı hayata isyan eden insanlar…Yükseğe tırmanabildiğinde, bir sürü insanın yaşantısı onun kararlarına bakarken bunları unutan ve hala kendi çıkarlarını düşünen insanlar…Olup bitene kızıp elindeki gücü, kime dokunacağını hesap etmeden savuran ve onunla, vuran, kıran, yıkan insanlar…Sonra bu insanlar yüzünden üzülen, kızan, isyan eden ve bilmeden onlar gibi olmaya başlayan insanlar… ÇIRPINMALAR Eğer yağmurla buluşan bir yaprağı anlatıyorsa söylenilen şarkı, ya da küçücük hissediyorsa kendini aşkının yanında bir genç… Ve -haykırıyorsa hafif hafif- şarkısıyla, hepsi var olan her şeyin büyüklüğünü anlatmak için bir çırpınmadır.Çırpınmaların nedeni bilinmese bile... MUCİZE Mucizeler…Yüzüne doğru hafifçe esen ya da yavaş yavaş yere düşen mucizeler... Doğduğun günden bu yana hepsine nasıl şaşırmıştın hatırlıyor musun? Her şeyi anlamak için ne kadar yorulmuştun? Ve nasıl mutluydun görmekten, duymaktan, hissetmekten? Sonra yine gördün ve “Ben bunu görmüştüm” dedin. Ve sonra “Ben bunu biliyorum” dedin. Sonra “fark etmemişim” dedin. Sonra görmedin… DEĞİŞİM Değişiriz… Durmadan… Yaşadığımız, duyduğumuz, gördüğümüz her şey bizi, bilerek ya da bilmeden değiştirir.Ancak en önemlisi bilmeden bize olanlardır. Bunları anlatmak mümkün değil.Kimsenin buna ne gücü, ne de zekası yeter… YARIŞ Bir kitabı bitirip bir kitaba başlamak gibi değil ki günlerimiz, aylarımız, yıllarımız... Öyle olamayacak kadar ciddi yaşamımız. Bir yarışın içinde en iyi, ortalarda, ya da sonuncu değiliz. Farklılıklarımız çok, ama bir elden çıkan, aynı şeyleriz... Çekişmelerin doğurduğu yalnızlıklar, tüm bu çirkinliklerin, kötülüklerin çocukları... Ve biz, nelerin peşinde koştuğumuzu durup uzunca bir düşünmeyi unutmuş, bu zavallı cahilce yarışa yazılmışız.
YAŞAMAK BU DEĞİL Bu değil… Ağızlardan akan şikâyetin iltihabını görmek değil yaşamak. Yaşamak… İnsanoğlunun marifetleri arasında gülümsemeyi başarmak… Güzelliğin fazlalığını fark etmek. Hiç kolay değil inan… Umutsuzluktan, bitkinlikten, acıdan sıyrılıp yaşadığından memnun olup ta yaşamak… Su için teşekkür etmek, uyuyabildiğin için, koklayabildiğin için, yaprağı görebildiğin için, ellerin için. Sevebildiğin için… Hiç değilse istersen bunu öğrenebileceğin için. Teşekkür edip gülümsemek, başarılacak bir şey olmasaydı bir anlamı olur muydu, nankörlüğümüz hala dururken? Bu yüzden, yine gülümsemeli bir çocuk görünce. Mutluluğunu görünce de teşekkür etmeli yaşadığımız için… Bir dosta göremediğini gösterip, anlamlandırmalı onun da hayatını… Herkes iyi ve güzeli biliyor da diğerlerini hatırlıyorsa sadece ben hatırlamalıyım, sonra başkası, başkası daha… Böylece güzelleşir belki rengimiz… 13.11.2008↑ Konuşmalar...Sıradan gibi görünmeyen, içi duygu dolu konuşmalar bile herşeyi mahveder.Sanat bunun için var işte... Ama sanat bile sessizlik eşliğinde varlığını, bir de varlığının içindekileri hissetmenin yerini tutamaz.Bu yüzden sessizlik ayrı bir güzeldir.Ve gözlerini kapatmak...Duyduklarından ya da hiç duymadıklarından, gördüklerinden ya da hiç görmediklerinden istediğini seçip hissedebilmek için... 24.06.2010↑ Neden gökyüzü bazen ses verir? Kimileri için tavus kuşuna bile gerek yok, 29.06.2010↑ Zamanın, içindeyken farklı, geçmiş düşünüldüğünde farklı, gelecek düşünüldüğünde farklı algılanması, elbette beynin hangi kısmının ne derecede kullanıldığıyla ilgili. Bu şekilde bakıldığında zamanın göreceli olduğu ve bu göreceliliğin çelişkiler doğurduğu da bir gerçek… Kendinizin içinde bir başkası olabiliyorsanız, farklı gözlere sahip olabiliyorsanız çelişkileriniz de yanınızdadır ve zamanla birlikte onlar düşünsel anlamda sizi daima ileriye götürür. Farkındalığımızı yitirmeden düştüğümüz çelişkilerin ve başka başka düşünceleri kavramamızın sonunda, zaman bize göreceliliğini gösterir, vardığımız yerin daha da ilerisi olduğunu görürüz... Ki içimizde ve dışımızda var olanın yüceliğini daha iyi kavrayabilelim… 29.06.2010↑ UÇMAK Uçmak istiyorsun biliyorum… YOL Karanlıkta ilerleyebilmen için her adımını aydınlatacak ışığa muhtaçsın… Keşke yalnızca ışık yeterli olsa… Giderken sana engel olacak herşeyi hayatının tam ortasında bulmak istemiyorsan her çizgiye dikkat etmelisin… Çizgiler… Onlar senin sınırların… Sana yol gösteren ışıklara bak… Onlar yola çarptıkça başka bir ışık çıkar yolun çizgilerinden… Bu zinciridir aydınlanmanın... UFKA BAKMAK Ufka baktığında ne görüyorsun? YANSIMA Dümdüz bir çizgiyi hareketlendirmek için o çizgiyi silmelisin…
GÜNLÜK Bir ruh gezinip duruyor sanki. Nereye gitsem yanımda... Bir an gülümsediğimi fark edince diyorum ki; “Gerçek…” Ben ne yapsam gitmez şimdi. En azından ben çağırmadım onu... O yüzden içim rahat günlük… ... Ağlıyorum günlük... Dünyanın üstüne çok gidiyorlar, hem de çok... Küçük çiçekleri sulamak için bile gücüm kalmamış sanki. Nerde ağaç dikmek... Her çirkinlikte kalemler kırılıyor, boyalar dökülüyor, sesler çığlığa dönüşüyor. Nereye baksam hüzün. Ağlıyorum günlük... Biliyorum bu da geçecek. Yaşayabilmek için planlanmış bir eylem olacak mutluluk. Çünkü dünya yine değişmeyecek. ... Mutlu oldun mu çok fazla söylemeyeceksin, ortalıkta gezinmeyeceksin günlük. Batar bazen... Bir de arkasından ağlarsın ne bileyim sinirlenirsin, üzülürsün işte... Beyindeki hormonlarla ilgili. Sende beyin yoktu değil mi günlük? Ne güzel? ... Benim elimde sadece tül var, kumaş yok. Ben zehirli yosunların kapladığı kayalıkları her gün bir tülle örtüyorum, tam; "Kapanmaya başladılar." diyorum, birileri gelip o tülleri kaldırıyor. İstemiyorum ben o zehirli yosunları... İstemiyorum gözlerim her gördüğünde ruhum zehirlensin. Uzun zaman önce yüzlerin rengi yeterince göründü zaten. Gereksiz bir daha gördüğümüz... Kurcalanmasın tüller, kumaş olsun, örtsün... ... Azıcık kendime güvenmeye başladığımda, -ki bu çok geç oldu- işe yaradığımı anladım... Birileri için bir şeyler yapabiliyordum, onlardan beklemiyordum. "Ben" günlük... Ben diyebildiğim için... ... Yaratıcıyı sevdiğini söyleyip O'nu bile kullanabileceğini sananlar var günlük... Ya da tersini söyleyip... Onu araç ettiğini düşünenler kendilerini ve insanları kandırabilir sadece... O bütün bunları göremiyor mu sanıyorlar? ... Fanusun dışına doğru azıcık uzatınca başımı, başladık yine günlük... Fanusumun karşı konulmaz çekimi devreye girdi. İçeri çekmesi yetmez... Bir de taklalar attırmalı, başı döndürmeli, saçmalatmalı... Her şey birbirine girsin diye dönüp duracak ve ben etrafımdaki herşeye yine berbat görünmeye başlayacağım. Ben göreceğim önce... Sonrası gelecek. Bütün kızgınlıklarımı, kırgınlıklarımı ortaya çıkarıp yüzüme yapıştıracağım, hak edenlere değil ve aynaya bakıp ağlayacağım. ... Sadece korkmuşum günlük... İyiymişim aslında... İçimde sevgi var, eskisi kadar hem de ama… Dilime, yüzüme, ellerime de sürmüştüm, onlar silinmiş… ... Bazı anlar var ki olduğum her yer ne çok anlam doluyor… Ama sonra… Aynı anlamı taşımıyor ne kadar uğraşsam… Yerler mi, anlar mı önemli? ... Sen hiç kendini kandıran bir insan gördün mü günlük… Ben bugün gördüğümü sandım. Ama bir an için... Kimse kendini kandıramaz. Sadece kandırıyormuş gibi yapar… ... Yüreğime gömülüyor birşeyler... Bazen duramayıp konuşuyorum, "Ne kadarını konuşuyorum ki?" diye soruyorum... Öyle çoklar ki diğerlerini hatırlamıyorum bile... Hâlâ oturuyor yüreğe bir sürü şey... Bitmeyecek... Bu böyle gidecek... Derim biraz daha kalın olsaydı da her iğneyi hissetmeseydim günlük... Yoksa bu dünyadan değil miyim günlük? ... Susarsın... Ağız, dil değil de... Bazen yalnız sesin tonu gibidir anlatan... Yüzün rengi... Gözün içi... Elin teri... Öfkenin sesini, aklın bitiş çizgisini, aşkın tekrar işaretini... ... Biraz un, biraz su... Biraz un, biraz su... Biraz daha un... Biraz daha su... "Olmuyor" dedi. "Kıvam tutmuyor" Biraz daha un, biraz daha su... Büyüdükçe büyüyor... Zaman geçiyor... Doldukça doluyor... Kabını aşıyor... Taşıyor da taşıyor... Ruhun yaşamdan taşması gibi... ... Hadi şımaralım günlük... Koltuğun üzerindeki yastıkları havaya fırlatalım ve üzerlerine binip balkondan dışarıya çıkalım. Ellerimizi iki yana açalım ve tek ayak üzerinde duralım. Sonra takla ata ata aşağı düşelim ama yumuşacık olsun her yer... Zıplayalım. Hadi günlük şarkı söyleyelim ama en komik en basit en şımarık şarkı olsun, kahkahalar serpiştirip öyle söyleyelim. Pencerelerinden dalıp en güzel evlerin, mutfaktaki elmaları, tatlıları, börekleri çarşafa doldurup geçmişte yaşadığımız çocukluğa, gelecekte bekleyen ihtiyarlığa serpiştirelim. Hadi bütün güzel boyaları, bütün çalgıları onlara verelim. Dokunsunlar... Telleri bir ezgi çalsın kendiliğinden, kulaklar duyunca diller sussun, bedenler dinlesin. Ruhlar elveda desin en son hallerine... Yürüsün her biri gökyüzüne... ... Yapmak isteyip de yapamadıklarım… Bir kuşu izlemek… Su içtiğini gördüğüm andan itibaren peşine takılıp nereye gidiyorsa onunla birlikte oraya gitmek… Onu anlayarak o olabilmek… Belki bir gün boyunca… Belki birkaç gün… Bir çiçeği izlemek… Onu anlayarak o olabilmek… Belki bir yıl boyunca… Belki birkaç yıl… Tamamlanma hisleri deyince... Notalarda, şekillerde, sayılarda, olaylarda, hislerde, suyun akışında, rüzgârın esişinde, cümlelerde, kelimelerde, bedendeki harekette, düşünüşte, yaşayışta... Tamamlanma isteği... Karar hissi... Bitiş isteği... Sona varma hissi... Sondan sonra da başlama isteği... Tamamlanma isteği... Notalar karar istiyor. Şekiller bitiş noktası istiyor. Hayat sona doğru gidiyor. Ölüm bile sonrasında başka bir başlangıça çağırıyor. Herşey kural içeriyor. Akıl içeriyor. Gereklilik, sorumluluk içeriyor. Ciddiye alınmak istiyor herşey... Her şey anlaşılmak istiyor... Tamamlanma... Bir... Allah'a duyduğum aşk öyle büyüdü ki sonunda tuval, fırça ve boyaya kavuştum. Daldım gittim. Bana verdiklerine baktım... Teşekkür ettim. Uyumunu, tamamlanma isteğini gördüm. Anlatma isteğini... Anladım... Anladığım kadarını... Anlatamasam da... Şimdiye dek her uçuşun sonu hızla aşağıya düşüş ve can acısı oldu. Kalpte gerçekten hissedilen bir acı... Şimdi diliyorum düşüşler inişe dönsün. Acısız... Sevinci, coşkuyu doyasıya yaşayıp, duyuları özgürleştirebilmeli... Korkmadan... İnişler olmalı elbette. İnişler olmadan uçuşların tadı olmaz ki... Her coşku, günleri geriye sarıyor sanki… Beden gençleşiyor… Yaşlanmıyor mu? Yaşlanıyor ama hayat hep eşsiz güzellikte bakan gözlerle geçmiyor ki… Evet… Olması gerekenden daha az yaşlanıyor beden… ... Hadi günlük gençleşmeye devam edelim. Hadi neyse derdimiz bittiği için kutlama yapalım. Sonra gelen derdi törenle karşılayalım. Sonra da “İşte bir sınav daha!” deyip bütün kalkanları takınalım. Düşünelim… Düşünelim… Yardım isteyelim tek sığınabileceğimiz yerden… Tam da yanımızda, içimizde beklediğini bilip… Yardım, ama bizim nasıl olduğunu bilmediğimiz bir yardım… Bitecek deyip inanalım… Her hareket, her söz, her adımda fazla düşünelim. Ruh ve diğer ruhlar için en doğrusunun ne olduğuna karar verelim. Sonrasında da deneyimleri doğru değerlendirdiğimize bakıp büyüyerek gençleşmenin tadına varalım… Yapılacak en son ve büyük kutlamalarımız ise fedakârlıklarımız olsun… ... Ne güzel boya oldu ellerim... Masmavi oldular bugün... Yeşile kavuşmak için buluştuğum mavilerden... O dedi yeşilin geleceğini... Geldi yeşil, geldi çizgiler, geldi kıvrımlar, geldi gölgeler, ışıklar, parlaklık, ruh, hem de ikiyken bir olmuş bir ruh... Gerçek bir dağ geldi, sonra gerçek bir (ben)ruh geldi ve ben onu gördüm bugün... Tuvalin üzerinde geziniyordu. Günlük, bu aralar tuvale anlatıyorum kafamdakileri... Hayırsızım biliyorsun... Vefasız. Ama bu vefasızlık isteyerek olmuyor. Kafa dağınık... Kafa meşgul... Sanki aynı şeye çıkıyor düşünceler ama dağınık işte... Sen çağır, ben gelir dertleşirim yine... Temizleyelim sayfalarını diye... ... Çok sevdiğim hüzünlü bir müzik var... Bugün içine daha çok hüzün doldurmuşlar benden habersiz. Sanırım bugün resim yaparken camın önüne gelen o siyahlı beyazlı morlu kuş yaptı bunu. Bir günde yine bin tane şey yaptım günlük... Durmadım hiç. İçimde topaklanan mutlu hüzünlerin işi bu... Mutlu hüzün... Evet günlük öyle... ... Evrene n'oluyor böyle anlamadım...Plan kurmuş yollar çiziyor... ... Ah be günlük... Ne var yine... Ne... Ne... Ellerden doğan her ışık ne de iyi niyetli... ... Ben gideyim, sen peşimden gel... ... Çıkarılıp çıkarılıp dökülen fazlalıklar... Her biri hem gerçek, hem hayal benim bildiğim bu. Hepsi yalan... Al günlük... İşte istediğin gibi... ... Nerede dursam, nereden baksam etrafın acısı belli oluyor, içime doluyordu… Anlamak için düşünmeye gerek yoktu, çocuk olmak yetiyordu. Acıları doluyordum… Yaş olup akıyordum… Akamayınca çürüyordum… Çürüyor, acıya dayanamıyordum… Düşe sarılıp unutuyordum yeni dünyalarda kendimi… Bu kadarı fazla anlıyor musun günlük… Bu kadarı öldürüyordu. Aynısının sevinci vardı bir de… Aynısıydı, tatlısının acısı yakındı çünkü… Normali istiyordum günlük... Bu yüzden bütün çabalarım… Kendimin iplerini bırakmama saplantım. Kendini dinlemeyince kim bilir neler olur ama günlük… Sana olan değişikliklerin farkına varmazsın. Dinlemeye devam et… Bu kadarının fazla olduğunu düşünebilirsin. Değil… Öyle kal günlük. Olduğun gibi… Garip… Aşırı ayrıntıcı… Abartıcı… Öyle kal. Her şeyin inadına… Dinlemeyi bıraktığım anda ben de olup bitenlerin bir parçası olacakmışım gibi geliyor. Sanırım üzüntülerim katlanıp beni ezmeye başladığı bir zamanda, kendi müziğim oldum. İçimi rahatlatan küçük bir inat bu müzik... ... Sus… Tamam susma… Ne de güzel diyorsun günlük… Yakamdan tutup kendine çekip yüzüme bakıp kendimi gösteriyorsun. Aklımı deşiyorsun. Boş ver beni… Boş ver bırak… Dilimin ucunda gözlerini açıyorsun, onun dışında hep uyuyorsun... Dilimin ucunda gözlerini açıyor, kendini aşağıya atmıyorsun. Kollarını açıp bekliyorsun… Bekliyorsun… Bana ne çok şey öğretiyorsun... ... Ters mi döndüm ne? Yok yok… Hep uç düşünüyorsun günlük… Ama temkinli olma zamanı böyle zamanlar... Güneş çıkıyor çünkü dünya dönüyor… Haberimiz olmadan bize bir şeyler oluyor… Çok kötü bir şey yok… Ama değişiklikler var bende ayak uyduramadığım… Günlük… Bıktım bunlardan… Ama hayatım bu işte… Alın yazısı mevsim değişince belirginleşiyor ve okunuyor. ... Geldim bak… Burdayım günlük… Yine yüzleşmeye hazır… Düşünüyorum da, deli olmak yürek ister günlük... Korkusuzca yüzleşmek ister her an her şeyle… Kolay mı sanıyorsun sen? Göz göre göre hem yüzleşir, hem susmaz dilin, yüzleştirirsin… Sonra bu yüzleşmelerin bir saniyesine tahammül edemez deli der kurtulurlar. Delilik zordur. Bu kadar yükün altında nasıl duruyor der gibi bakarlar bazı aklı erenler… Azıcık anlarlar... Hadi deli olalım günlük... Zor biliyorum ama içimizde var... Bir de, öyle normal olacağımıza böyle deli olalım günlük... İyidir... ... Hesabını sormadığım tüm kırgınlıklar, haksızlıklar duruyor öylece… ... Doğa afalladığında bize bir şeyler olmuyor mu? ... Sus be canım… Bir sus… Hep konuşuyorsun hep konuşuyorsun günlük… ... Ne güzel bir gündü... Güneşle sarılıp hasret giderdik... Çimenlerin nemi üzerime sindi... ... Bir resim üzerinde uğraşıyorum bir zamandır... Habire bir şeyler gelip yerleşiyor resme... Ne arada yer buluyorlar bilmiyorum. Ben dalınca resmin içine saatlerce, yavaş yavaş kendini çizdiriyor bir şeyler... Geçmişten, bugünden, gelecekten geliyorlar... İyi işte günlük... Çıkıyorlar beynimden... İyi değil mi? Bir de güzelleşiyorlar sanki hep... Üzerinde saatlerce konuşsak, benim bile çok azını anlayabileceğim şeyler... Bu resmi sevdim günlük. Daha bitmedi ama sevdim. Hatta seviyorum kelimesi ne uygun... Seviyorum... Şimdi... Tam da resim oluşurken... Neyse günlük dalmayalım fazla... Kendini söyletmesin çözümlenmesi zor bir şeyler... Sevgili günlük, boyarken, yine dalacağım resmin içine, çıkmayacağım... Tesellilerinin etkisi geçici değil senin günlük... Bak bugün de güçlüyüm... Öyle olacağım... Bir nokta yazsam, yetecek yine... Mutlu mu ettim yoksa günlük? Evet… Sen de beni… “Hadi dertleşelim” diyeceğim, o şeyler hiç var olmamalılar… İşte ondan, yoklar… “Hadi paylaşalım” diyeceğim, o zaman paylaşalım… Bugün bembeyaz bir kurt köpeğiyle arkadaş oldum. Bembeyazdı evet… Sevdim, konuştuk… Kirpikleri bile beyazdı günlük, yumuşacık tüyleri vardı... Yine güzel bir gündü günlük… Mutluyum… Şükürler olsun ki mutluyum… Kimsenin mutsuzluğunu istemedim… Belki de bu yüzden mutluyum… ... Bu nasıl bir dalga… Küçücük… Ne narin… Dokunulmak için çağırıyor her kıpırdanışı… Bu gece garip bir gece… Deniz çağırıyor… Sevgiler içime sızıyor… Kelimelerimin aklı başında değil yine… Ya da her zamankinden de kontrolsüz ve içten… Bilmiyorum… George Winston’un “Rain”i ve ben… Yüzelim hadi… Bir yunus arkadaşım olsun… Hadi n’olur… Bu olsun… Düşsün mü yine bir damla? Düşsün… Düşsün… Düşsün… Düşsün… Düşsün… Düşlerde resimler… Düşlerde renkler… Boyalar ellerime sürünsün… Yağlı boyalar… Ellerimi sevsin, ellerim de onları sevsin… Sonra aşkları tuvale düşsün… Resimler, notalar, dualar, dokunuşlar, aşk… Benim sırdaşlarım… Sonra görüşürüz... (Beyaz bir atı sevdim bu gece düşümde...) Sadece ışığın yansımasıyla var ise renk... Ve bu, karanlık içinde karadan başka renk yok demekse... Sadece kalp inanıyorsa var aşk... Ve bu, en büyük ışığın üzerimizde sonsuz kez yansıması demek... ... Dalgın... Vapurun peşindeki martı, Kuytuda yeşil bir gün... ... ... Şarkıların ne anlattığının bu kadar içime doğması tesadüf mü? Bir şeyin çok şeye eş olması... "Tesadüf diye bir şey yok" daha net anlatılıyor kimimize... Karışığım... Zorlanıyorum... Zorlanıyorum... Ama biliyorum üstesinden geleceğim... Üstesinden geleceğim bu şey, bu şeyler, tüm olanlar, gözüme, kulağıma, içime doğanlar, karşıma geçip oturan hayalet... Ben miyim? ... Durmam gereken yerde Çoktan sürüklenmeye başlamış olsam da Duracağım... Yoksa Aklımı kaçıracağım. ... X Ruhumu aldı götürdü yanına Bir kuş... Gözlerim bakıyor Karşımda olmayanlara... Kulaklarım dinliyor Uzaktan doğanları... Takip ediyorum sanırım... O da beni... Konuşuyoruz, Buluşmadan... ... Taş(la)ma... Taşkınlıklarım kurtarıcı Yapamadıklarımı yaptıran... Güçlü kılan... Acıtan taşmalarım... Bilinmez... Gelin bir de bana sorun... Fırtınalarımı... Kocaman bir kaç dünyanın içinde Nefes alıp vermeye çalışıyorum... Neler başarıyorum bilinmez... Bazen içinizdekiler nasıl büyüyor tahmin ediyorum Benim daha fazla bundan eminim... Kimi zaman korkunç büyüklükte ruhum Yaygın... Her yere uzanabiliyor sanki.. Kimi zaman kaybolacak kadar küçük, Ve aciz... Yalnız... Ne kadar susması gerektiğini bilmesine rağmen Ellerim durmuyor... Dilim şarkılar söylüyor hep... Bu ne? diyorum "Bu ne? Ne bu?" Bu... Ne... Ne.. Bu... ... Kim? "Kim anlar seni..." Demeyin bana... Demeyin... Bir Allah... ... Deforme... İçimde öyle güçlüydüler ki, Önce biraz bozdum şekillerini, Daha önce görmediğim Herkesin imrendiği Figürler koydum yanlarına,
Nefret oldular... Nasıl olur ki diye düşündüm... Nefret oldular... İyilik için sanırım... Nefret oldular... Kendimle gurur duydum... ... Ellerimizle... Hadi gerçek-çi olalım... Aklımızı alalım Elimize... Elimizde olsun... Sadece başaralım Çok şeyi aynı anda... Çok fazla... "Bunun için..." diyelim... "Her şeyin sebebi budur belki de..." Ve büyük sınavlardan geçerek O'nu ve aşkını anlatalım herkese... Konuşmadan ellerimizle... ... Doğu(Ölü)m Ölüyorum... Her doğum günümde böyle... Dönüp bakıyor ruhum geriye Ve uyuyamıyor gecesinde... Çok tatlı ve çok acıları bitişik Bu ünlem dolu hayatın Aynı saatinde uyanıyor gençliğim Geçmişimle... Daha fazla teslim olmamalı... "Tadı başka..." diyen Kulağımın duyduğu sesin içinde Başka bir ses Ruhumun duyduğu... Ne kadar güzel... Ne kadar net... Girdabından kurtulunca Cennete çağıran... Ac(tatl)ı ses... Tatl(ac)ı ses... ... Çırpınışlar... Bugün... Kuşlar Bırakmadılar yakamı Üzerindeydi şirinlikleri Müziğime uyan dansları... Gözlerimden dökülecekti Kıpırdanışları... Çırpınışları... Ve döktü etrafımdan kalabalığı Uzakta bir yerlerde bir çay bahçesinin Geçmişime bürünen çay bardağı... Üzdüm... Geçiciydi... Üzüldüm... Geçiciydi... ... Yemin Düş dünyasını sildi İyi niyetli güzel yüzlü hayalet... Başka alemler belirmişti, kayboldu Beyaz ve parlaktılar... Tanışığız biz... İkimiz... Kendimizle biz... Konuşmuşluğumuz var harfsiz... Çağırmışlığım... Yollara yollamışlığım Sustur(ul)muşluğum... Sıralanmışlığımız... Cevabı hem sonsuz Hem olmaz sorularımız... Tutamamaktan korkup Yemin etmeyi istememekti Upuzun ömrümüzde bizim En büyük günahımız... ... Ünlem yazdım bir sürü, Sildim... Bir daha yazdım, Daha çok... Daha... Sildim... Yetmedi ki... Yetmezdi ki.. ... Yalnızlığı çağırdım Ama... İçinde maviler olanı... Alma mavilerimi... Yapma... Alma mavilerimi.. ... Dua, yazının kalemi... Teslim olacaksın O'na... Sadece ondan isteyeceksin... Doğrunun ne olduğunu bilenden... Mutluluğun gerçek anlamını...
Elinde olanlara bakıp Herşeyi ellerinden bilmeyeceksin O'nun ellerinde küçülmeyi isteyeceksin önce, Sonra, Bekleyeceksin... Bekleyeceksin... ... Tuz gibisin be günlük... Hem içimde mevcutsun, hem tadına doyum yok... Yazdıkça yazasım geliyor... Yazdıkça açıp yapraklarını... Yazdıkça içine dökülüyorum... ... Tutuş... Olmaz... Gidilmez... Bildiğimi bilirim... İnandığıma inanırım... Ne derse desin dilim Yitmesin diye sevinçlerim Söyler de tuttururum Tutsun diye kelimeler ellerimi, Renkler... Sesler... Bağlasalar da dillerimi... Söyler de tuttururum Tutuştururum Sönmesin diye Çocuk gözlerimizi... Söylerim Tutar İnanırım... ... İşte... İşte çıkmaz bu… Bütün kelimelerin intiharı… Yalnızlığın ciğerden çıkıp çıkıp Boğazda patladığı an… Ve yarım olmak… Hüzün… Denizin arkadaşlığıyla olduğunda Tuttuğu halde Cevapsız kalan büyü… Bıçak… Ateş… Herşey gibi… Mavi bakınca mavi, Siyah bakınca siyah… Bugün her adımı isyankâr, şikâyetçi Başımda dolaşan güzel bulutun... Düşen yağmurunda Sonsuz kez çırpınıyorum Boğulamıyorum… ... Hak... Yaşamak güzel şey… Havayı soluyabilmek… Huzur içinde… Huzur vererek… Sakince yürüyebilmek… Dengeli… Hayatın hakkını vermek… Hak vermek, Hakkını da isteyebilmek ... Öyle düşündüm ki ... NET Bir susku yüzündendi Bu başka başlangıç… ... ... Artık ne yapsam itiraf gibi... Ellerimin her yazdığı, çizdiği, söylediğim daha doğrusu söyleyeceğim her şey itirafmış gibi... Neyin itirafı biliyor musun günlük? Etrafımda oluşan duvarın her tuğlasını koyan benim… Ondan nefret eden de… Onu seven de… Bu duvar beni mahvediyor günlük… Duvara bakıyorum ve duvarda yontulmuş umutsuz kendimi görüyorum… Alanımda kuşlar uçuruyorum, ellerimi uzatıyorum göğe, yağmur dökülüyor, karlar ellerimde eriyor, kuru, kızıl yapraklar düşüyor, bazen parçalanıyorlar ellerimde, bazen koruyorum onları… Bulutları izliyorum, renklerini… Onlar değiştikçe ruhum değişiyor… Bak günlük… Bak… Ellerimden her dökülen deliliğimin itirafı… Gerçeğimin sıradanlığı, ruhumun sıra dışılığı ile kavga ediyor... ... Günlük, nasıl döküldüm biliyor musun? Tanıdık notaları ziyaret ettim, beni nasıl misafir ettiler bilemezsin... Hasret giderdim günlük... ... ... ... Kaç tane birden var benden... Hep yanlış tanıyorlar, yoksa doğru mu? Hangi halim gerçek? ... Kelimelerimin anlamı değişti... Ne dediğimin farkında olmuyorum içimdeki bahar müziğinden...
Bir an oldu ki, öyle bir an oldu ki, öyle anladın ki beni güncem... ... İçimdeki su taştı... Susmalı ruhum... ... Yavaş yavaş şekillendiğini sandım resmin... Daha tuvalinin beyazı sürülmüştü... Üzerine boyalar serpiştirecektim... Fırçam oyunlar oynayacaktı... Gün gelecekti, şaşıracaktım bazılarını ben yapmadım diyerek... Kuruyup boyanacak, tekrar kuruyup tekrar boyanacaktı... Her kuruduğunda benim için değeri artacaktı... Ama yanlış zamanda sürüldü tuvalin beyazı... Yaşamaya başladım günlük... Şimdi gerçekten yaşıyorum sanki... Yapayalnız... Gözlerim kaldırımları ne zaman terkedecek? Üzgünüm bu olduğum için günlük... Sadece etrafına tuğlalar ördüğünde gökyüzünü görebilen olduğum için... Bana en iyi gelenle bana en kötü gelenin aynı şey olması ne garip günlük? Bu kadar anlam yükleyebilmelerim... Bu denli korkutucu olabilmelerim... Hâlâ kuşlar güzel günlük... Hâlâ güzel gökyüzü ve yapraklar... Hâlâ yağmur yağıyor... Ama uçurumlar... ... Sanırım sadece kendime anlamlar yüklüyorum... Ve bana anlam yükleyen yalnızca benim... ... Sen günlük... Anın içinde herşeyin ne kadar gerçek olduğunu sen biliyorsun... Düşüncelerimle boğuşurken herşey çabucak nasıl şekil değiştiriyor sen biliyorsun... Duygularımı ne çok sevdiğimi sen biliyorsun... ... Pencere çağırdı, uğradım, kuş geldi... "Bak buradayım... Hâlâ seninleyim..." ... Biliyorum güncem ben ne olduğumu... Nasıl göründüğümü, ne kadar eksiğim, ne kadar fazlam olduğunu... Ne kadar boşlukta, ne kadar yaşama, ne kadar ölüme yakın olduğumu... Biliyorum da... Her halimle memnunken kendimden, şimdi neden nefret ediyorum hem kendimden, hem senden? ... Kulağımdan süzülüp ruhuma, her notasında başka alev, başka serinlik, başka dokunuş, başka hayal, güç, değer bulduğum şarkılar... Onlarla olmak ne güzel... ... Dünyamı yadırgama günlük... Merak etme ben herşeyi anladım... Varsaydıklarımın farkına vardım... Susacağımı biliyorsun... Susturduğunu bildiğin için... ... Ne yapıyorsun günlük aynaya bak... Ne sanıyorsun hayatı? İzin bulamazsın çocuklaşmak için... Kendinden bile bulamazsın... ... Yufka yürekliyim günlük... Sen? Bunu bir düşün... ... Akşamüzeri ne güzel değil mi günlük? ... İçime işleyen mavilik yok olacak bu gidişle... Ama o maviyi her hatırladığımda, silinmeyecek diye çok korkuyorum... Silinmeli günlük... Silinmeli ki bana verdiği acı da silinsin... Her yüreğime sürdüğümde içimde büyüyen tutkusu, saflığı, var olan gücümü bitirmesin... Silinmeli günlük... Ya her yanımı kaplamalı, ya silinip gitmeli... ... Yağmur kokuyordum günlük... Yağmur kokuyordum... Yağmuru içime doldurmuştum... Maviler koyulaşmıştı ama olsun hâlâ maviydiler... İçim sabırsızlandı ne de olsa yağmur dolmuştum... Yine çocuk olmuştum... İsyankâr çocuk.. ... Silinsin dedikçe her yanım mavi oldu... Ellerinden çekip alan ne? Beni ellerine düşüren bir yandan çekiştiren ne? Hayat oyun oynuyor günlük... Ama ben oyun bilmem... ... Kollarını aç... Ben açtım... Ama yüzüm sana dönük değil... Uçma zamanı ne zaman? Dur... Hemen kızma. Ben çocuğum unuttun mu? Yalnız kalmış içi rengarenk çocuğum... Senin içindeki çocuğu saklamayı başaran o emin haline hayran bir çocuğum... Ama ben o harika gülüşü gördüm... Çok az kişinin bildiği... Ben o çizgilerde yüzdüm... Şimdi neden sabırsızlandığımı daha iyi anlayabilirsin belki... Bir saklı kıvrım var yüzünde... Onu dünyanın en iyi ressamı çizemez... Ve o her istediğinde ortaya çıkıyor mu bilmiyorum... Unutma... Yanımdaydın o sırada... ... Bütün kurumuş yapraklarımı döktüm... Gücümü toplama zamanı geldi... Üç noktalarımı oluşturan üç kuru yaprağım her zaman olacak, onlar tamamen bana ait ve daima azar azar dökeceğim onları. Küçücük oldum günlük... Küçücük oldum kimse farketmedi. Bu akşam çiftler halinde uçmuyor kuşlar... İçimde ne güçlü bir güzellik varmış beni zayıflatan... Ve ben onu yavaş yavaş feda etmeliyim... Yazılışı yeni sona ermiş bir kitabı yakmak gibi... Ben... Sanrılar görmüşüm... Tüm hayatımda gördüğüm gibi... Hayatım gerçeği hayallerimden ayırdetmekle geçecek... Gözlerimin altında tuz izlerinden oluşan yollarım derinleşecek... Ben... Gerçekten gülümseyecek miyim? ... Yoruldum güzelliğinden... Ama doymadım... Doymam... ... Güncem seninle konuşabilecek miyim bilmiyorum... İçimde kendimle ilgili yeni cevapsız sorular oluştu. Zaman sanki hiç ilerlemiyor ve bundan sonra böyle gidecek diye endişeleniyorum. Durmasını istediğimde ne çabuk ilerliyordu... İçimde ne nehirler coşuyordu, kuşlara ne oldu? Gözlerim görmüyor... Derin bir karanlığa düştüm... Laf lafı açıyor, konuşuyorum ama dilimden dökülenler hep karanlığın parçaları... Yüzüme bakıyorum nefretim artıyor... Senin yüzüne ise bakmak bile istemiyorum artık...
... Kendime yüklenip duruyorum... Ama yok... Camı elmas saydım... Nasıl mı? Bu da benim güçlerimden biri... Ama sıra diğerlerinin gözüyle bakmakta... Camı elmas sayarsan değişip elmasa benzemeye başlar... Olmayacak... İzin vermiyorum...
... Hâla anlat bakalım günce kendini... O büyüklüğüne inandığın duygunun, peşine düşmemen gereken bir sanrı olduğunu kabul et... Gerçek olan yalnızlığın... Yalnızsın... Hep öyleydin... Bunu kabul ettiğinde kendini iyi hissetmene ve anlamana neden olan çimenleri, rüzgârın konuşup durduğu yaprakları, kısacık ömrüne rağmen dans edip duran, aşka inancını kaybetmemiş zavallı kelebeği, yaşamayı pek seven kedileri izlemeye başladın yine... Onlar yalnızlığının ispatı... Ama yine de onlar gözlerine düştüler bugün... Demek ki yalnızlığın zaten senin hayatın günlük...
... Bir ara "Akşamüzeri ne güzel değil mi?" demiştim ya... Neden biliyor musun? Hele yılın bu zamanı sıcağın bitişidir... Dalgalarım durur... Bir de gökyüzü yüzün gibi olur... İzlemeye doyamazsın... Üç noktalarımı olur olmaz yazışım gibi yerli yersiz doya doya bakasım gelir yüzüne... Üç noktalar nasıl akışı anlatır, yüzün de akışıdır zamanın... Tutamam... Üzülürüm...
... Güncem... Bu kadar bağlı olursan doğaya, renklere, müziğe, gördüğün her güzelliğe, hissettiğin her güzel duyguya, her güzel cümleye, kelimeye, onların anlamlarına ve hepsine senin kattığın anlamlara bunların dışındaki herşeyden uzak olursan bu dünyadan olmayan bir canlı gibi, sonunda beynini de bir kenara bırakıp kalbinle kalakalır ve küçülür, küçülür, zavallının teki olursun... Kalbi erişilmeye en elverişli aşk arsızı... Sen güncem... Zavallılığını hadi at artık üzerinden... Yoksa bu zincirin sonu ölüme kadar gider...
... İniş çıkışlar bendim... Şimdiyse kilitlendim. Düşüş bile diyemiyorum çünkü tam kafamın içinde yeni düşünceler beliriyor, kilitliyorum... Yanlışlar, doğrularla... Düşünceler hızlı... Hep diyorum; "Ah şu beynimi bir çeşmenin altında bolca suyla yıkayabilsem..." Düşüncelerin çok matah şeyler değil diyeceksin. Evet. Boşluğa çıkıyor sonunda. Şimdi "Bütün bunları yok saysana" diyeceksin. "Ne gerek var bu kadar karamsarlığa" Hayat bu... Benim hayatım bu... Ve şikâyet edemem. Hakkım değil çünkü zaman geçecek ve hepsi bana iyi şeyler olarak dönecek. Tercih eder miydim? Yok... Ama öyle... Yapılacak bir şey yok. Keşke kimseler değil de yalnızca sen beni anlayabilseydin...
...
Sıradan konuşmalar... İnan bana sıradan gibi görünmeyen, içi duygu dolu konuşmalar bile herşeyi mahveder... Sanat bunun için var bir tanem, günlüğüm... Bunun için... Ama sanat bile sessizlik eşliğinde varlığını, bir de varlığının içindekileri hissetmenin yerini tutamaz... İşte sana gerçek mecazi aşk... İlahi olana varman için buradayım... Sanatın içinde... Bizim için yeterli olabilecek kadar güzellik ve büyüklükte... Gerisi inanönemli değil... ...
Günlüğüm... Neden mi bu dengesizlikler? Neden mi bu coşmalar? Büyümem için küçülmeliyim... Ama ruhumda mevcut olan o çocuğun, bazen kimsenin anlamak zorunda olmadığı o saf çocuğun kalması şartıyla... Bak... Yolda giden o çocuk, elinden tutan, oraya buraya takıldıkça çekiştiren kimse gibi sadece gideceği yeri düşünmüyor... Uymuyor ona... Giderken ne çok taş, ne çok karınca, ne güzel çiçeklere takılıyor gözleri, elleri... Toz, çamur, böcek, çöp, ne çok görüyor... Ne çok... Zamanın içinde yaşıyor o... Farkına vara vara... Anlamak için... Eğer ruhunu öldürecek kadar gözlerini bağlamadılarsa günlüğüm... Özde var olanı... Büyüyünce zamanın içinde farkında olup da yaşamak daha zor... Büyüyünce taş, toprak, kuşlarla kalmıyor yaşam… Herşeyin yanında taşı, toprağı da görmediğinde, öldürmeye yeltenenler olsa da hislerini dinlemediğinde, her şey koca bir boşluk... Öldürmeye yeltenenler olsa da sen yaşatacaksın yüce duygularını... Işığın yanlış bir çakışmada kurban olmasın diye koruyacaksın... Yoksa karanlık... Bu yüzden küçülmeli ruhu daha da büyütmek için... Coşmalı... Haykırmalı... Ama sevgiyi... Güzelliği... ... Bugün seni çok acıtacağım günlük… Onca güçlü görünen yazının, ... Güncem... Dikkatimi nereye versem ne yapsam ne etsem itici güçlerim yanımda,
gücümün içindeki gizli güçsüzlüklerim de... İten güçler de etrafımda... Ben bu beyni bir kelimeye bin anlam yükleyip, bir şekilden bin şekil oluşturup da ayakta tutarken, amacım sadece yaşamakken daha da huzurlu bu zamana kadarkinden ve bunu yakalayabilirken yalnızca kendimi ifade ederken... Yaşamlara engel olmak isteyen ellere, dillere anlam veremem... Ne çok çocuk döker içini hayalleriyle ellerinde kalem, yazarlar, ne çok çocuk dökülür boyalarla, dillerinde şarkılar... Hepsi kırık hayatlarını kurtaran içgüdünün değerli eseri... Hepsi yanık bedenlerinin, ruhlarının acısını dindirme arzusu... "Kimileri büyümez" çünkü... Onlarladır her günü, ruhu... Anladığı için onları, bekler herkesten aynı ince ruhu...
|
||